در این ادای احترام، هنرمند یک چرخ چوبی ساده را به موزاییکی از رنگهای زنده و اشکال هندسی تبدیل میکند. قرمزها، آبیها و سبزها در الگویی جذاب چیده شدهاند که یادآور آثار کارلوس موخیکا، استاد کلمبیایی انتزاع است. از طریق این اثر که بر دیواری سنگی نصب شده و با پیچک احاطه گردیده، گفتگویی میان طبیعی و مصنوعی، میان آنچه زیسته شده و آنچه آفریده شده، شکل میگیرد. این اثر نه تنها یک ادای احترام، بلکه اعلامیهای است از قدرت تحسین برای دگرگون کردن و الهامبخشیدن به آفرینش. با قدرت یک تقدیر که فراتر از اشکالش طنین میاندازد، در ارتباط با تاریخ و طبیعت، به پایان میرسد.
